mobiele telefoon - pappa en mamma willen ook uiteten - de boze witte lama
De mobiele wereld

Papa en mama willen ook uiteten

Om ons drukke leven zo nu en dan te onderbreken met iets leuks gaan wij regelmatig naar een restaurant of iets dergelijke. Helaas worden we tijdens dit soort uitjes steeds vaker getrakteerd op de opvoedperikelen van ouders met (kleine) kinderen. Gezellig uit eten met het gezin betekent vaak dat papa en mama uit eten gaan en het kind bleekjes naar herhalingen van SpongeBob of een of ander gewelddadig tekenfilmpje op de mobiel kijkt. Tegenwoordig zie je bij veel tafels met kinderen flitsende lichten van de schermpjes. Alsof dat nog niets het ergste is moet het geluid ook nog aan. Niet met een koptelefoon. Nee joh! Daar kunnen ze gehoorschade mee oplopen, gek! Maar een te bleke huid met slechte ogen met een waarde van -6 door een mobiel is geen probleem.

In Valencia (begin 2018) waren we eindelijk geslaagd voor een nieuwe telefoon voor mijn vrouw. Lang verhaal, vertel ik misschien nog wel. We waren moe en het was allang voorbij lunchtijd. Er was een leuk – volgens TripAdvisor – eettentje in de buurt. We liepen naar binnen en gingen zitten. Het tentje zag er gezellig uit, een beetje een broodzaak/bruin café. Aardige mensen, veel keus op de kaart en bistro-achtige tafeltjes. Een mengelmoes van verschillende stijlen.

Het idee van rustig eten is dat je weinig hinder ondervindt van je omgeving. Een gezellig muziekje of geroezemoes van andere klanten vallen wat mij betreft niet onder hinder. Wat bij mij wel onder hinder valt was het gezin wat naast ons zat; papa, mama en kind van misschien net een jaar. Ineens ging het volume van de mobiel op standje hard, want kind moest naar SpongeBob kijken. Dat is voor mij niet rustig eten. Het personeel keek ook een beetje raar op, maar deed niets. Al snel stonden we weer met onze jassen aan naast de tafel en liepen naar de uitgang. Een verbaasde blik van de serveerster deed mij nog mompelen “Not going to eat with that noise”.

Terug in Nederland. Hier wordt de Mobile-Nanny ook steeds populairder. Terwijl ik stond te wachten op de bus zag ik een jonge familie. De ouders zaten op een bankje en in de wieg lag een kind naar een tekenfilmpje te kijken wat veel weg had van de Power Puff Girls (jaren 90), maar dan met nog meer geweld en bloed. De nieuwsgierigheid overwon het van mij en ik vroeg, op een zeer beleefde manier, waarom het geluid op de mobiel erbij aan moest. Het antwoord was kort en duidelijk: Anders snapt het kind het toch niet!? Op de vraag hoe oud het kind was kreeg ik te horen dat ZE (blijkbaar had ik aan het kale koppie en de gender neutrale kleuren moeten weten dat het kind een zij was) 10 maanden was. Aan de hand van deze informatie wil ik u, de lezer, graag oproepen te reageren met antwoord op de volgende vragen:

A) Hoe goed was uw Engels toen u nog geen jaar was?
B) Wat weet u nog van uw eerste jaar?
C) Denk u dat u er beter van bent geworden als u bent opgevoed door een mobiele telefoon?

Namens de wetenschap; dank u wel!

Ik hoor u zeggen: “Waarom niet bij die ouders klagen”. Simpel. Als ik dat bij elke ouder moet doen die op deze manier de rust verstoord, dan blijf ik bezig. Daarnaast heb ik het een paar keer gevraagd aan verschillende ouders, maar ik kreeg niets meer dan een grote mond en een agressieve vader. Want oordeel niet over de opvoeding, want dit is zoals het hoort. Nee, als ik ergens rustig wil zitten eten en dan zoek ik een plek op zonder ouders met kinderen. Hulde voor de ouders die gewoon controle hebben over het kind en niet afhankelijk zijn van SpongeBob.

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
0
Zou graag je gedachten willen weten, s.v.p. laat een reactie achter.x
()
x