Medisch

Duo Penotti Twee kleuren in een Potti

Dit is een gastblog. Dit betekent dat het geschreven is door iemand die niet frequent op deze website berichten plaatst. het volgende verhaal is van Sharita over haar leven met Vitiligo.

Als 34 jarige vrouw heb ik zo het nodigde meegemaakt. Iets dat mijn leven drastisch heeft veranderd is mijn Vitiligo. Een huidziekte waarbij je pigment verliest en er witte vlekken ontstaan. De meeste kennen het van Michael Jackson, maar vaak wordt dat verkeerd begrepen, aangezien hij een plastische chirurgie verslaving had. Ook hij ging van bruin naar blank.

Ik ben geadopteerd uit Sri Lanka en had voor lange tijd een Sri Lankaans uiterlijk en was donkerbruin van kleur. Op mijn elfde ontstond er een witte plek op mijn buik en daarna werd ik elk jaar een stukje witter. De jaren waarin ik de vlekken op mijn gezicht had, werd ik nagestaard en behandeld als een melaatse. Kinderen vonden mij vies, volwassenen keken meestal met een blik na van “huh? Wat heeft zij?”, maar te politiek correct om echt te vragen wat ik had. Ja, dit waren niet de mooiste jaren van mijn leven. Maar sinds vier jaar ben ik nu eindelijk helemaal blank, door een natuurlijk proces.

Veel mensen vragen mij vaak, als ze eenmaal het gesprek zijn begonnen en de moed hebben verzameld; heb je dit niet zelf gedaan met bleekmiddeltjes? Het antwoord van mij is dan altijd luid en duidelijk: nope. Ik was altijd erg blij met mijn bruine huidje en ondervond er weinig problemen mee, maar toen ik eenmaal Duo Penotti werd en een tweekleurig uiterlijk had werd het leven wel een uitdaging. Daarnaast denk de laatste tijd na over of ik nou echt een verschil merk of ik anders behandeld word door de maatschappij waarin ik leef. Nu ben ik immers blank en veel mensen denken dat ik nu Italiaans ben of Grieks. Eigenlijk merk ik weinig verschil.

Tijdens mijn studententijd werkte ik als thuiszorgmedewerkster als bijbaantje. Ik had toen veel vlekjes op mijn lichaam, maar camoufleerde het of verstopte het met lange shirtjes en broeken. Mensen zagen dus niet dat er iets aan mij mankeerde. Als donkere vrouw merkte ik wel dat de ouderen vaak vooroordelen hadden. Na drie uur keihard gewerkt te hebben, en ze tevreden waren met het eindresultaat, ontstond er altijd een gemoedelijke sfeer. Ik vraag me af als ik nu als blanke vrouw deze baan zou hebben er dan nog steeds vooroordelen zouden zijn?

Iets dat ik nooit zal weten, want tegenwoordig is mijn passie en werk bloggen, dus het schoonmaken van huisjes kan ik mooi achter mij laten. Ik ben nu wel buitenlands qua uiterlijk, maar niet meer Sri Lankaans. Ik heb de laatste tijd als blanke vrouw wel veel aanspraak op straat van gezellige mensen die verlegen zitten om een praatje, dit komt misschien door mijn albino witte uiterlijk en prachtige ogen, maar ik denk eerder dat het komt door mijn ontzettend schattige en knuffelbare Maltipoo Bella. Een ontzettend lief hondje, dat vaak de neiging oproept bij mensen; knuffel mij!

Maar goed, de jaren dat ik Vitiligo heb, heb ik de gekste dingen meegemaakt. Vitiligo komt ook voor bij blanke mensen. Zij hebben er vaak tijdens de zomermaanden last van, omdat de zon dan hun huid donkerder kleurt. Ik ben weleens naar een evenement geweest voor mensen met Vitiligo. Alles leuk en aardig, maar dan zat ik daar met mijn donkere huid en witte vlekken in mijn gezicht en dan waren er vrouwen van in de vijftig die drie plekjes op hun handen hadden en daar dan uren over klaagden en vertelden hoe erg het was dat zij die drie plekjes op hun handen hadden. Hun vrienden keken hun dan raar aan en volgens hun werden ze haast verstoten.

Nou, ik ben echt niet iemand die snel mensen veroordeeld, maar ik dacht toen wel bij mezelf; jongens ooit gehoord van relativeren?! Overdrijven is ook een vak. Maar ik hield netjes mijn mond en glimlachte terwijl zij hun klaagzang deden.

Van donker naar blank

Anyway, nu ben ik al vier jaar blank, met nog een paar vlekjes in mijn nek. Je zou denken dat de opmerkingen voorbij zouden zijn over mijn vlekjes. Niets is minder waar. Een aantal jaar geleden liep ik een buurtcentrum binnen en zei een vrouw; “Je koptelefoon geeft af, weet je dat wel? Er zitten allemaal vlekken in je nek”. Oooh daar gaan we weer dacht ik bij mezelf. Netjes en beleefd uitgelegd, nee hoor dat is Vitiligo. Dus zelfs nu dat ik 98 procent blank ben, zullen er altijd mensen zijn die mij erop aanspreken.

Ik moet wel zeggen, dat na jarenlang met vlekken in mijn gezicht te hebben gelopen, het wel als een bevrijding voelt om weer 1 kleur te zijn. Het maakt mij niet uit of dat nou blank of bruin is, als ik maar een geheel ben. En ja, zeg nou zelf; ik heb mij wel helemaal aangepast aan de Nederlandse cultuur. Zelfs zoveel dat ik qua kleur nu een echte Hollander ben.

Sharita Sharita Hart is een 34 jarige vrouw en woonachtig in Amsterdam. Zij heeft Film Wetenschappen gestudeerd op de Universiteit van Amsterdam. Schrijven is haar passie en vorig jaar bracht zij het boekje uit “Creatief Begaafd voor Volwassenen”. Als professionele blogger schrijft zij over van alles en nog wat. Zij heeft haar eigen bedrijfje Hart Producties en heeft voor lange tijd deed zij online en offline publiciteit voor grote en kleine bedrijfjes. Het maken van content voor social media was haar dagelijkse kost. Tegenwoordig richt zij zich meer op het schrijven voor websites en gastblogs. Op haar eigen blog kun je meer over haar lezen; http://www.sharitahart.jouwweb.nl

5 1 stem
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
1 Reactie
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Magda van Tilburg
10 maanden geleden

Wat een dappere vrouw! En zo oprecht, zo zie je ze zelden. En dat van die mooie ogen: niets teveel gezegd! Heel veel sterkte, prachtige Penotti.

1
0
Zou graag je gedachten willen weten, s.v.p. laat een reactie achter.x
()
x
%d bloggers liken dit: