label - labeltje plakken - de boze witte lama
Medisch

Labeltjes plakken

Iets waar doctoren, vooral de specialisten, gek op zijn: een labeltje op de patiënt plakken. Natuurlijk heeft de verzekering een label nodig om te bepalen of iets wel of niet verzekerd is, maar daarmee krijgen de patiënten ook een stempel. Dit is niet altijd fijn. Ikzelf probeer mezelf altijd buiten de labeltjes of hokjes te houden. Iets wat erg moeilijk is.

Zo ook in 2019. Na een zeer stressvolle periode op mijn werk kampte ik met slaapproblemen en stonden mijn hersens nooit stil. De slaapproblemen werden zo erg dat ik, zonder medicatie, makkelijk 3 tot 4 nachten niet kon slapen. Dit resulteerde in moe zijn (duh), buikpijn, chagrijnig zijn, stemmingswisselingen en nog meer stress. Tot 2018 sliep ik als een roos, was ik gezond moe en was er niets aan de hand.

Toch maar eens naar een dokter, die mij doorverwees naar de praktijkondersteuner, die mij weer doorverwees naar de GGZ. Ik kreeg 4 intake gesprekken om te kijken of ik een vorm van AD(H)D of autisme heb. Prima, ik werk overal wel aan mee, maar ik wil gewoon slapen. De eerste twee gesprekken waren op zich wel fijn. Er werd goed geluisterd, goede vragen gesteld, dingen werden verduidelijkt en ik voelde me er fijn bij. Alhoewel ik de tweede keer weer niet had geslapen en een zak zout meer energie zou vertonen dan ik op dat moment.

De derde keer was het gesprek met iemand anders en het gesprek van 1 ½ uur ging ook heel anders. Na 15 minuten gewacht te hebben in de wachtkamer werden we opgehaald. De dokter had mijn dossier gelezen en stak van wal. Eerst werd er een beetje gesproken en werden er vragen gesteld. Ik kon kort antwoord geven, want de volgende vraag werd al gesteld. Of halverwege mijn antwoord werd mijn vrouw aangekeken. Daarna kregen we een hele uitleg over wat AD(H)D en autisme zijn en dat ik hier en daar wel raakvlakken heb. Zo was ik als kind blijkbaar erg druk, let ik erg op details, ben ik niet erg impulsief, herken ik emoties vaak niet en nog veel meer.

Tegenwoordig krijgen kinderen, die buiten spelen, de stempel ADHD, want het kind is druk. Kinderen die kwijlend voor de tv of mobiel hangen zijn rustige kinderen. De hele diagnostiek naar ADHD is veranderd. Dus ik had al ADHD, want ik speelde veel buiten? Ik was altijd bezig en verveelde me weinig, want ik kon hutten bouwen, het dorp in, fietste veel naar vriendjes en ging later nog verder fietsen naar vriendjes.
Ach, ik kan hier uren op doorgaan, maar volgens de dokter heb ik trekjes voor AD(H)D en autisme. Als ik nu buiten kinderen hoor schreeuwen en ze zie rennen dan voel ik me niet alleen; zij zijn druk, dus zullen ze ook wel AD(H)D hebben. Ook rennen ze ongecontroleerd rond, dus zullen sommige ook wel een vorm van autisme hebben.

Inmiddels zijn we 6 maanden verder, heb ik medicatie geprobeerd die weinig voor me doet, behalve me ziek maken. Ik had regelmatig een intieme relatie met mijn wc, de hele dag buikpijn en de basis van mijn klachten bleven maar hangen. 6 maanden om te kijken of we de prikkels konden dimmen, maar ik vraag me af of men wel doorheeft dat ik dit begonnen ben om te kunnen slapen.

Autisme of AD(H)D kan zeker niet heel slecht zijn, begrijp mij niet verkeerd. Mensen die dit echt hebben kunnen vaak prima functioneren in de maatschappij. Met of zonder medicijnen. Waar het mij meer omgaat is dat er zo snel iets geroepen wordt en niet echt geluisterd wordt naar de patiënt. Labeltje erop en genezen met pillen en sessies bij een psycholoog. Al heb je ergens 2 jaar geleden nergens last van, ineens heb je iets je hele leven. Maar gelukkig heb ik geen kanker

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
0
Zou graag je gedachten willen weten, s.v.p. laat een reactie achter.x
()
x