dokter - maar gelukkig heb je geen kanker - de boze witte lama
Medisch,  Nederlanders

Maar gelukkig heb je geen kanker!

Je hoopt natuurlijk dat een dokter je kwaal kan verhelpen. Of op zijn minst verlichten. Toch is de conclusie of de oplossing niet altijd wat men verwacht. Soms vraag ik mij wel eens af of het resultaat van een onderzoek gebaseerd is op feiten of dat de huidige arts van ons als patiënt af wil zijn. Laten we voor het gemak uitgaan van het eerste. Maar soms ervaar je dat als patiënt niet zo…

Tijdens onze wereldreis heeft mijn vrouw last gekregen van haar knieën. Erg vervelend, vooral omdat het niet weg ging. In bijna elk land zijn we wel naar een ziekenhuis geweest in de hoop dat iemand haar kon helpen. Elke dokter zei weer iets anders, maar een consistent antwoord was vaak dat we maar in ons hotel moesten blijven en rust nemen. Ook intensieve fysiotherapie van twee maanden in Maleisië heeft niet geholpen. Terug in Nederland is ze opnieuw gaan zoeken naar hulp. Met veel pijn en moeite kwamen we uit bij een orthopeed. 

Het eerste gesprek hier in Nederland met de orthopeed zette direct de toon. Inmiddels hadden we een vrij grote verzameling papieren uit de verschillende landen met de verschillende onderzoeken. Denk hierbij aan röntgenfoto’s, uitslagen van onderzoeken en een compleet verslag van een redelijk bekende orthopeed uit Kuala Lumpur. Hier werd totaal niet naar gekeken. Wel werden er opnieuw foto’s gemaakt van de knieën. Toen de foto’s bekeken werden was de conclusie eigenlijk vrij simpel: je hebt pech.

De lange versie was dat deze klachten voornamelijk bij jonge meisjes voorkomt, mijn vrouw was toen 32, en dat het eigenlijk niet op te lossen is. De orthopeed wilde verder ook niets doen. Het was jammer dat ze zoveel pijn had, maar ze moest er maar mee leren leven. Dat zou betekenen dat ze als een 80-jarige moest gaan leven, want traplopen kon ze haast niet meer, langdurig zitten wilde ook niet en de zeurende pijn bleef aanwezig. 

Ook op verschillende vragen werd geen antwoord gegeven. Ze slikte per dag 4 ibuprofen met 2 paracetamol. Een combinatie die je best even kunt nemen, maar niet voor langere tijd. Ook de huisarts had hier een opmerking over gemaakt, maar de orthopeed zei dat het geen probleem was. 
Toen het gesprek was afgelopen, onder het mom van ‘neem een lolly en zoek het verder maar uit’, zei hij nog wel ‘Maar gelukkig heb je geen kanker’. Een opmerking die totaal nergens opslaat. Ten eerste zeg je zoiets niet en ten tweede weet de orthopeed dat helemaal niet, want hij heeft alleen naar de knieën gekeken. 

Dit was de eerste keer dat we een klacht hebben ingediend tegen een dokter. Dit sloeg nergens op. Uiteindelijk heeft mijn vrouw telefonisch contact gehad met de orthopeed. De reden/excuus was precies wat we dachten; het begon met ‘zo was het niet bedoeld’ en later monde het uit naar ‘dat heb ik nooit gezegd’. Wees gewoon een vent en biedt je excuses aan. 

Uiteindelijk is ze met een online abonnement van een sport-film-achtig-iets aan de slag gegaan. Geheel op eigen gelegenheid, maar met de kennis die ze in Maleisië heeft opgedaan. Het was een lange, pijnlijke weg, maar door bepaalde oefeningen gaat het nu, anno 2020, een stuk beter. Bedenk wel dat ze nu bijna 3,5 jaar onderweg is. Bergen lopen zal waarschijnlijk nog niet gaan. Maar hey! Ze heeft gelukkig geen kanker. 

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
0
Zou graag je gedachten willen weten, s.v.p. laat een reactie achter.x
()
x