online shopping - het nieuwe winkelen - de boze witte lama
Nederlanders

Het nieuwe winkelen

Sinds de komst van het internet zijn we er verslaafd aan geworden. We kunnen niet meer zonder en we doen zo’n beetje alles online; werken, films kijken, daten, winkelen, leren en anoniem elkaar het leven zuur maken. Het is allemaal prachtig dat het kan en het biedt ook vele kansen. Maar wellicht schieten sommige categorieën hun doel een beetje voorbij.

Steeds meer mensen raken hun baan kwijt vanwege de nieuwe technieken en mogelijkheden via het online platform. Vooral fysieke winkels hebben hier onder te lijden. Waar we vroeger nog gezellig de stad in gingen om te winkelen, bestellen we nu alles via een webshop. Steeds meer winkels verdwijnen uit het straatbeeld en de ene winkel na de andere gaat failliet.

Toch vind ik het nog leuk om de stad in te gaan; we zijn er even uit, zien wat andere mensen, gaan wat drinken in de stad en gaan gesloopt weer terug. Toch viel het me op dat we de laatste paar keer niet slaagden voor hetgeen we nodig hadden en we toch op de bank via onze mobiel producten zaten te bestellen.

De reden dat we dit deden kwam eigenlijk door de winkels zelf. Zo wilde ik nieuwe kleren, niet heel spannend. Dus wij naar een kledingwinkel. Na een tijdje rond kijken kwam er dame in een veel te strakke broek en een enorme decolleté naar ons toe en vroeg – al kauwgom kauwend – of ze ons kon helpen. Ik legde uit wat ik nodig had. En de eerste reactie was:

“Ow ja, dat hebben we wel, maar niet op voorraad. Deze kun je online bestellen.”

Oke, geen probleem. Kan gebeuren, toch? Wij verlieten de winkel weer en gingen naar een boekenwinkel (ja, sommige mensen lezen nog echte boeken). We hadden een bepaald kookboek nodig en volgens de website (!) van de boekenwinkel hadden ze 10 minuten geleden nog 3 exemplaren op voorraad.

Eenmaal bij de boekenwinkel konden we het boek niet vinden. Ik ging op zoek naar een medewerken. Waarom weet ik niet, maar mensen die in een boekenwinkel werken fluisteren altijd zo zachtjes. Alsof we in een bibliotheek staan. Ik versta ze ook vaak niet. Maar goed, de dame van de winkel fluistert dat ze even in de computer gaat kijken en ramt vervolgens op een toetsenbord alsof het een ouderwetse typemachine is.

“Ow, de computer zegt dat er nog 2 exemplaren moeten zijn. U kunt het echt niet vinden?” fluistert de dame.

“Nee, ik heb gezocht maar ik zie ze echt niet.”

“Dat is vervelend. Misschien moet u dan het boek maar online bestellen. Als u dat nu doet heeft u het morgen in huis.”

Dit deden we toen we weer thuis waren. De volgende dag viel het boek met een enorme plof op de deurmat. Na 2 minuten er in gekeken te hebben deden we het boek weer in de doos en reed ik naar een PostNL punt om het boek te retourneren.

Ook een grote elektronica winkel, die zichzelf een markt van de media noemt, werkt steeds vaker op deze manier. De producten die je nodig hebt hebben ze nooit en hetgeen ze op display hebben staan zijn de eigenlijk-net-niet producten. Mijn vrouw zocht een nieuwe fotocamera en zoiets wil je voelen en bekijken. Dit kan niet online. Dus wij naar deze winkel. Eenmaal binnen liepen we direct de fotocamera-wereld binnen. Er stonden een stuk of 30 camera’s, te wachten om gekocht te worden. We hadden er een paar bekeken en geprobeerd en de medewerker was ook erg behulpzaam, dat toegegeven. Aan het einde van het gesprek waren we er wel een beetje uit. En toch kon de verkoper het niet laten:

“Als u deze fantastische camera aanschaft via de website van de fabrikant, dan krijgt u 50 Euro korting! Dan is het natuurlijk zonde als u hem hier koopt, toch?”

Nou heb ik niet veel verstand van het hele verkopen en de tactieken die gebruikt moeten worden om een klant over te halen om JOUW product te kopen, maar dit is volgens mij niet de juiste tactiek. We gingen met lege handen naar huis, bestelde de camera online en de volgende dag hadden we hem binnen.

Een tijdje later lees ik in het nieuws dat er weer een winkel fysiek dichtgaat; de winkelpanden gaan dicht en ze focussen zich nu alleen op de online verkoop. Een medewerkster werd geïnterviewd en ze gaf, wat mij betreft, heel goed aan wat er misging:

“Ja, ik snap het niet. Er kwamen altijd veel klanten, maar op een of andere manier besteld iedereen nu online! Ik vind het wel jammer, want ik zit nu zonder werk.”

Vervolgens zie ik een foto van de dame in kwestie met op de achtergrond een bijna lege winkel.

Dat we alles online bestellen en niet meer bij winkels (die vervolgens dicht gaan) is jammer voor het winkelpersoneel, maar de postbezorgers hebben nu wel meer werk en de koeriersdiensten hebben het hartstikke druk. De een zijn dood is de ander zijn brood?

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
0
Zou graag je gedachten willen weten, s.v.p. laat een reactie achter.x
()
x