zwangerschap - mamma worden - de boze witte lama
Nederlanders

Mamma worden

Dit is een gastblog. Dit betekent dat het geschreven is door iemand die niet frequent op deze website berichten plaatst. het volgende verhaal is van Saskia en haar zwangershap.

Hallo iedereen. Toen ik het oproepje voorbij zag komen van De Boze Witte Lama over het delen van een verhaal, moest ik gelijk aan mijn eigen verhaal denken. Tot mijn 25ste was ik er stellig van overtuigd nooit moeder te willen worden. Inmiddels ben ik nu 32 en moeder van zoontje Noa (1). Ik neem jullie graag mee in mijn beleving van het niet-moeder-willen-zijn en wat daarbij kwam kijken. Ook uiteraard over de zwangerschap en uiteindelijk nu het moederschap.

Ik zal me eerst even kort voorstellen: ik ben Saskia, woon samen met mijn man, zoontje en kat in een klein dorpje in Zuid-Holland. In het dagelijks leven ben ik kinderleidster en heb een voorliefde voor Londen, eenhoorntjes, de natuur (wandelen & skaten) lezen en thee.

Al vroeg werd er eigenlijk verwacht dat elk meisje wel de droom heeft mama te zijn. Deze stond vaak ook vernoemd bij de vriendinnenboekjes bij ‘wat wil je later worden’ waarbij ik altijd schreef: ‘gelukkig’. Ik heb nooit, ook niet in mijn tienerjaren de behoefte gevoeld om mama te zijn. Het leek me gewoon niets voor mij en daarbij ben ik een persoon die altijd mijn gevoel volgt. Het was dan ook altijd wel even uitleggen wáárom ik geen kinderen wilden. Hield ik dan helemaal niet van kinderen? Integendeel. Ik werkte zelfs dagelijks met kinderen, wat de vraag in andermans ogen nóg gekker maakte. Ook toen ik mijn huidige man ontmoette (13 jaar geleden) was dat verlangen er niet. Dit wist hij van te voren en heb ik nooit een geheim van gemaakt.

Om mij heen kregen leeftijdsgenoten kinderen. Begon het dan niet bij mij te kriebelen? Nou. Nee. Leuk voor bij een ander maar voor bij mijzelf, geen denken aan. Op een gegeven moment was het voor iedereen in mijn omgeving duidelijk dat ik geen kinderen wilde. Mijn ouders, die alleen mij als enige hoop hadden voor een kleinkind, legde zich erbij neer. Het was immers mijn eigen leven en keuze.

Toen ik wat ouder werd kwam het onderwerp kinderen ineens wat vaker ter spraken met mijn partner. Na 2 jaar het erover te hebben gehad was het gevoel dat we er klaar voor waren. Ik kan niet een precies moment aanwijzen waarbij het gevoel er ‘ineens’ was. Het is bij mij denk ik heel geleidelijk gegaan.

Ik stopte met de pil. We probeerde en probeerde. We zijn in totaal 2 jaar bezig geweest. Toen ik teleurgesteld was door een negatieve zwangerschapstest was dit voor mij de bevestiging dat ik dit inderdaad wel wilde. In mijn achterhoofd zat namelijk nog steeds een stemmetje; wat nou als je ineens wéér van gedachten veranderd, aangezien je 25 jaar geen kinderen wilde? Na 2 jaar proberen besloten we dat we de laatste zwangerschapstest deden en anders richting de huisarts/ziekenhuis gingen om te kijken of er wat mis was met 1 van ons. Het was 1 dag voordat ik ongesteld moest worden en bedacht me dat we het wel achter de rug konden hebben, dan kon de afspraak bij de huisarts gemaakt worden.

Ik nam de test en kleedde me ondertussen uit om onder de douche te stappen. Ik liep terug en zag 2 streepjes. Zwanger. Bam. Na al die tijd was het er ineens en alsnog een cadeautje. Verbijstering. Angst. Blijdschap. Alles kwam in deze paar minuten voorbij. Deze test deed ik op 05 november 2019. Inmiddels heb ik een pittige zwangerschap en een snelle bevalling achter de rug en is ons zoontje alweer 1 geworden op 4 Juli 2020. Nog steeds knijp ik mezelf elke dag dat ik dit mag meemaken. Ik zou niet anders willen en kan me niet voorstellen dat hij er niet is. Ooit had ik dit gezinsleventje niet gewild, hoewel juist alles vanzelf gaat en het natuurlijk aan voelt. Het voelt compleet.


Foto’s: 4 Juli 2019 – Net een paar uurtjes oud / 4 Juli 2020: op zijn eerste verjaardag

Noa maakt het moederschap daarbij ook wel erg fijn. Het is een vrolijk mannetje en erg makkelijk met slapen, eten en eigenlijk alles wel. Hij vindt alles gezellig, kan genieten van muziek, stukjes banaan of van het zingen van liedjes. Het zit me als een jas dat moederschap en ik geniet er dagelijks van, juist omdat ik er jaren van overtuigd was dit niet te willen. Natuurlijk hebben wij soms wel eens zware dagen maar 90% van de tijd geniet ik met volle teugen.

En als je mij járen geleden dit had verteld had ik je echt vierkant uitgelachen. Ik? Zwanger? Bevallen? Moeder zijn? ‘Tuurlijkmaar ik kan me nu niets mooiers meer voorstellen.

Zijn er hier nog vrouwen die gewenst of ongewenst kinderloos zijn? Of die juist tegen het feit aanlopen het te moeten uitleggen geen kinderen te willen? Of moeders die het moedergevoel niet altijd hebben gehad? Ik lees graag meer over jullie verhalen; aangezien ik het taboe die er soms overheen hangt een beetje wil doorbreken.

Sharita Saskia komt uit de jaren ’80 en is in het dagelijks leven kinderleidster. Ze woon samen met haar man, zoontje (1) en kat in een klein dorpje op het platteland. Ze heeft een voorliefde voor lezen, wandelen/skaten & natuur, creatief bezig zijn en blogt met veel plezier al ruim 11 jaar op www.iliveformydreams.com. Ze probeert zoveel mogelijk geluksmomentjes te zien in de kleine dingen en te genieten van het leven.

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
0
Zou graag je gedachten willen weten, s.v.p. laat een reactie achter.x
()
x