Over

Iedere dag zijn wij maar druk met werk, huishouden, kinderen, sporten en nog veel meer. Soms verliezen we de kleine dingetjes van het leven uit het oog. Vaak rennen we nog harder om nog meer voor elkaar te krijgen. Vaak is dit geld verdienen om die ene grote televisie te kopen, die mooiere auto aan te schaffen of die snellere computer te kopen. Hierdoor vergeten we ook vaak om ons heen te kijken, naar andere mensen. Om net even iets socialer met elkaar om te gaan.

Mede hierdoor gaan mensen steeds gekkere dingen doen en krijgt iedereen er last van. Of in ieder geval de mensen die zich redelijk sociaal door het leven proberen te loodsen… Of mensen zoals ik. Het leven is kort, maar om het einde van ons leven zo goed mogelijk te bereiken doen we de gekste dingen die we eigenlijk niet nodig hebben.

In mijn leven heb ik een hoop gezien, vast niet alles denk ik. Vaak zit ik na te denken over wat een ander precies probeerde te bereiken met zijn of haar actie en dat levert soms aparte conclusies op. Ook kijk ik redelijk vaak om me heen; ik ben die ene rare man die niet op zijn mobiel zit te spelen op een terrasje.

Samen met mijn vrouw ben ik op wereldreis geweest en hebben we 18 landen aangedaan. 18 verschillende landen, 18 verschillende culturen, te veel om op te noemen verschillende mensen. Het is een bizar avontuur wat omschreven kan worden als een achtbaan van emoties. Maar desalniettemin zeker de moeite waard. Maar ook door deze ervaring heb ik heel wat rare dingen gezien.

Al mijn ervaringen, observaties en ideeën probeer ik zo goed mogelijk over te laten komen in columns met een knipoog. Mijn ideeën over bepaalde situaties zijn puur mijn mening en niet die van een ander en ik probeer u ook niets op te leggen. U kunt het met me eens zijn of niet, het maakt mij niet zoveel uit. Ik hoop u hier gewoon via anekdotes een idee te geven hoe mijn hersens werk… Of hoe ze niet werken, maar dat is aan u om een mening over te geven.

Ik probeer ook niemand pijn te doen of te beschuldigen. Eventuele namen zijn fictief, maar mocht u zich toch herkennen; Gefeliciteerd!

En laten we de formaliteiten vanaf nu maar overslaan en elkaar gewoon met je en jij aanspreken; we zijn allemaal mensen, niet meer en niet minder.