vliegtuig in de mist - luisteren is moeilijk - de boze witte lama
Reizen

Luisteren is moeilijk

Er zijn veel regels in een vliegtuig. Voornamelijk voor onze eigen veiligheid. Misschien zijn sommige regels ietwat overdreven, maar ik zeg altijd maar; liever het zekere voor het onzekere. Een van de regels in een vliegtuig is dat mensen niet meer mogen bellen of internetten, terwijl dit na het opstijgen weer gewoon is toegestaan. Persoonlijk vind ik het wel fijn dat mensen dit niet doen in het vliegtuig; het is lekker rustig. Tijdens de vlucht wordt er gewoon geacht te luisteren naar het personeel. Ze zijn er niet om ons leven zuur te maken, maar ervoor te zorgen dat iedereen zonder problemen aankomt. Dit gaat over het algemeen goed.

En toch… Aan het einde van onze wereldreis vlogen we van Berlijn naar Amsterdam. Het was onze laatste vlucht van onze wereldreis en bedroeft zaten we door het kleine raampje van het vliegtuig naar de enorme mist te kijken. Er werd een paar keer omgeroepen dat het zo mistig was dat de piloot enorm afhankelijk was van de instrumenten en daarom geen enkele risico wilde lopen. Ik denk dat het zicht minder dan 15 meter was. Hierdoor werd er door de piloot ook meerdere malen omgeroepen met het verzoek alle apparaten uit te schakelen. Geen nood voor de verslaafden onder ons; ze mogen op kruishoogte weer aan.

Een dame (Spaanse) had het niet door, nemen we voor het gemak aan, en bleef op haar tablet spelen, koptelefoon op en voeten op de stoelen voor haar. Na meerdere oproepen ging het cabinepersoneel nog 1 ronde doen en verzochten de dame om de tablet weg te stoppen. Ze knikte en antwoordde dat ze hem voor het taxiën weg zou doen. En, u raadt het al, tijdens het taxiën en de veiligheidsdemo – waarom doen ze dat nog? Niemand let op – kreeg ze een tweede waarschuwing. Luisteren is een ding, het doen is een tweede.

Ook dit mocht niet baten. Bij de derde keer was de hoofdsteward niet blij en dat was te merken. De dame kreeg een uitbrander met uitleg over neerstorten, dood en ellende – dingen die ik liever niet wilde horen – en als ze niet snel dat ding weg deed en zou luisteren, werd ze van boord gehaald. Met een rood hoofd, maar met haar meest verontwaardigde blik die ze kon faken om nog een beetje eigenwaarde te behouden, stopte ze het apparaat weg. Hier en daar werd er geklapt voor de steward en we hoorden wat complimenten over hem. We waren nog niet opgestegen, nog altijd in de mist en lang voor kruishoogte, of ze pakte hem alweer, net als al die andere passagiers die net klapte en complimenten gaven. Toch jammer.

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
0
Zou graag je gedachten willen weten, s.v.p. laat een reactie achter.x
()
x