Vliegveld - taalbarriere douane in bogota - de boze witte lama
Reizen

Taalbarrière: Douane in Bogota

We waren in Bogota, Colombia. Het beviel ons niet echt vanwege verschillende redenen. Dus vertrokken we na 10 dagen alweer. We vlogen van Bogota naar Fort Lauderdale (Florida, Amerika) voor een tweede roadtrip. Weer hetzelfde riedeltje: Tickets ophalen, backpack in de flightbag, tassen inleveren, door de douane, wachten + wachten + wachten en weer in de lucht. Na een flinke periode van reizen gaat dit allemaal automatisch.

In Bogota niet. Ik liep door de metaaldetectorpoort en het apparaat begon te piepen. De douanier, klein dametje met echte Colombiaanse rondingen, zei iets in het Spaans. Ik kon er echt niets van maken.

“No hablo español”, zei ik op mijn best (en ook wel een beetje trots dat het er eindelijk vloeiend uitkwam).

Maar ze bleef doorgaan in het Spaans. Aangezien ik op dat moment mij van geen kwaad bewust was, bleef ik, net zoals de douanier, mijn zin herhalen. Ze begon geïrriteerd te raken, en ik trouwens ook want ik had honger. Ze begon vermanend iets te zeggen en ze wees naar een plastic stoeltje. Dat snapte ik en ik ging zitten. Inmiddels was mijn vrouw al helemaal klaar en had ze ook mijn spullen weer in mijn rugzakje gedaan. De Colombiaanse douanier begon weer een verhaal in het Spaans, maar begon nu bijna te schreeuwen.

Ik bleef rustig zitten en wilde wel meewerken, maar ik had geen idee wat ik moest doen. Ze begon steeds luider te praten. Dat merkte een paar andere douaniers ook, twee enorme kerels die prima bij een of andere speciale eenheid paste, gingen wat dreigend achter me staan. Maar hierdoor sprak ik nog altijd geen Spaans en verstond ik de dame in kwestie nog steeds niet. En toen zei ze eindelijk de magische woorden: “Shoes!”.

Het was zo koud daar dat ik mijn wandelschoenen aanhield. Omdat er veel ijzer in zit geeft dit vaak oponthoud bij de douane en deed ik, vooral in Azië, mijn schoenen in de flightbag en mijn sandalen aan. Vaak begint de metaaldetector te piepen en weet ik dat mijn schoenen de boosdoeners zijn, maar het apparaat deed nu niets. Meestal zegt de douane iets van “Shoes please” en ik wist genoeg. Nu ik eindelijk door had wat ze wilde bereiken deed ik mijn schoenen los en gaf ze aan haar. Ze zorgde ervoor dat ze door de scanner gingen en ze gaf ze terug.

“Gracias”, zei ze nog even snel.

Na dit avontuur gingen we naar de Burger King. Onze ervaring leert dat hier geen mensen werken die Engels spreken. En iets te eten bestellen kan ik nog wel. De man, begin 40, achter de balie knikte dat hij de bestelling kon opnemen.

“Una BigMac Menu por favor”

“Do you want fries with that? And what kind of sauce? To go or eat here?”, kreeg ik terug in perfect Engels.

Ik stelde me in gedachten voor dat deze persoon perfect bij de douane kon werken en daarmee het leven van internationale reizigers een stuk aangenamer kon maken.

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
0
Zou graag je gedachten willen weten, s.v.p. laat een reactie achter.x
()
x